Fontaines D.C., “Skinty Fia” ile ilk bakışta tanıdık bir motoru çalıştırıyor: keskin gitarlar, ritimde inatçı bir yürüyüş ve öne çıkan bir vokal. Ama albüm ilerledikçe, grubun yalnızca “hızlı ve sert” bir post-punk formülüne yaslanmadığı açıkça hissediliyor.

Düzenlemelerdeki en güçlü hamle, sahnenin sürekli ‘dar’ tutulmaması. Parçalar, bazı bölümlerde neredeyse kulak hizasında sertleşirken, bazı anlarda geri çekilip atmosfere alan açıyor. Bu sayede albüm, tek bir duyguya kilitlenmek yerine, gri tonların içinde dolaşabilen bir anlatı kuruyor.

Vokal tarafında ise konuşur gibi ama asla düzleşmeyen bir ifade var. Bu ifade, sözlerdeki yabancılık ve gerilim hissiyle birleştiğinde albümün ana karakterini belirliyor. “Skinty Fia”, bir yandan ritimle sürüklüyor, diğer yandan dinleyiciyi sürekli tetikte tutuyor.

Sonuç olarak albüm, Fontaines D.C.’nin ‘yüksek enerji’ tarafını korurken ses paletini genişlettiği bir dönemeç. Kısa sürede tüketilecek bir tekleme değil; tekrar dinledikçe detay veren, karanlık ama canlı bir kayıt.