Not: Bu yazı, röportaj formatında hazırlanmış editöryel bir içeriktir; doğrudan alıntı yerine temalar ve üretim süreçleri üzerinden ilerler.

S: Şarkılarında “az” gibi görünen ama çok şey hissettiren bir alan var. Bu boşluğu nasıl kuruyorsun? C: Boşluk, aslında şarkının dördüncü enstrümanı gibi. Her şey dolu olunca duygunun hareket edecek yeri kalmıyor. Bazen bir cümle, bir davul vuruşundan daha ağır gelebiliyor.

S: Prodüksiyonda minimal kararlar alıp duyguyu büyütmek zor değil mi? C: Zor. Çünkü ‘eklemek’ daha kolay. Ama iyi bir düzenleme, neyin çıkacağını bilmek. Neyi sessiz bırakırsan, dinleyici orayı kendi hikayesiyle dolduruyor.

S: Vokalini hep çok önde ve çok çıplak duyuyoruz. Bu bilinçli bir tercih mi? C: Evet. Vokal, şarkının dürüstlük testi. Çok saklarsan metin de saklanıyor gibi oluyor. Hata payını korumak, bazen şarkıyı daha gerçek kılıyor.

S: Son olarak, yeni dinleyene tek bir dinleme önerin? C: Albümü arka plana atmayın. Bir kere kulaklıkla, bir kere yürürken. Aynı şarkı iki farklı hâle dönüşüyor.