Tame Impala, “The Slow Rush” ile önceki albümlerin psikedelik pop formülünü koruyor; fakat ritim ve mix detaylarında daha “dans pistine” yakın bir çizgiye kayıyor. Albümün omurgasını, akışkan bas çizgileri ve ince ayarlı davul programlamaları oluşturuyor.

Parçaların çoğu, basit bir motifin etrafında katman katman büyüyor. Bu büyüme, büyük dramatik köprülerle değil; küçük değişimlerle gerçekleşiyor. Bir synth’in filtresi açılıyor, vokal dub’ları sahnenin arkasına itiliyor, hi-hat deseni ufakça dönüşüyor. Bu mikro hareketler, albümü tekrar dinlemeye uygun hale getiriyor.

Kevin Parker’ın vokali her zamanki gibi yumuşak ve mesafeli. Bu mesafe, albümün ana teması olan zaman algısı ve iç konuşma hissini güçlendiriyor. Sanki şarkıların çoğu, aynı odanın içinde dönüp duran bir düşüncenin farklı açılardan anlatımı gibi.

Prodüksiyonun en iyi anları, parçaların “nefes” aldığı yerlerde. Reverb ve delay kullanımı abartılı değil; doğru noktada girip çıkıyor. Bu sayede albüm, hem parlak hem de boğmayan bir yoğunluk yakalıyor.

Genel tabloya baktığımızda “The Slow Rush”, hızlı tüketilen hit’lerden çok, uzun vadeli bir duygu haritası. Pop ile psikedeliğin kesiştiği çizgide, detaylara yatırım yapan dinleyiciyi fazlasıyla ödüllendiriyor.